little talks with myself

Zastanawiam się, czy ten post to spowiedź przed samą sobą. Pewnie tak chociaż już teraz wiem, ze nie napisze tutaj wszystkich, a nawet jednej czwartej myśli krzątających po czymś co zwą głową. Zauważyłam ostatnio, że nie mogę przebywać sama. Od razu mam inny, zły humor, jestem lekko rozdrażniona i nachodzi mnie melancholijny stan. Zdecydowanie mam wtedy za dużo czasu na przemyślenia o ostatnich wydarzeniach. Trochę to dziwne ale teksty z internetowych obrazków się sprawdzają. "Wśród ludzi uśmiech, a w domu smutek i płacz" ooo tak! Najbliższa przyszłość wydaje się być do dupy. Fakt faktem jeszcze tylko, albo aż ćwiartka wakacji przede mną, ale zwyczajnie nie mam na nie ochoty. Wolałabym już zacząć wrześniowo-kwietniowa rutynę. Przeraża mnie matura i wszystko co z nią związane - może wyolbrzymiam(?). Najzwyczajniej w świecie taka kolej rzeczy. Egzamin dojrzałości każdy musi przeżyć i nieważne czy potem kończy się z gorszym czy lepszym wynikiem (wolałabym drugą opcje) ważne, ze zdane! Po Egipcie przyszedł czas na polskie góry - Karpacz. Fajnie spędzony czas, ale aktywnie, co przeczy z moim rozumowaniem wakacji. Wakacje, czyli nic innego jak siedzenie z dupą i nic nie robienie. Oczywiście odwiedziłam miejsca nowa i te, w których już byłam, ale warto odświeżyć sobie pamięć i ponownie patrzeć na piękno Pragi. Nie liczy się miejsce, ważne, że z NIM :)!

heart of stone

Jeszcze przed chwilą miałam dokładny obraz tego, co chce tutaj napisać, co przelać na to białe pole, które czeka aż wypełnię je tymi małymi, czarnymi, skaczącymi literkami. Robię to z zupełną pustką w głowie i brakiem jakiejkolwiek weny twórczej. Przecież tak pięknie potrafię owijać w bawełnę. 12 miesięcy, 52 tygodnie, 365 dni, 8 760 godzin - mówiąc w skrócie rok. A nawet więcej, bo rok i prawie 3 miesiące. Własnie tyle czasu minęło odkąd pisałam tutaj ostatni post. Czy coś się zmieniło? Zdecydowanie tak. Szczerze mówiąc zaszły dość spore zmiany - te lepsze i te gorsze. 

Mam problem, bo nie wiem jak mogę ubrać w słowa uczucie, które trochę boli... Nie wiem czy zostanie to tak jak jest teraz, czy może będzie jakiś progres. Chciałabym? Trudne pytanie. Zaskakuje mnie jednak to jak ludzie, którzy w naszym życiu  się pojawiają potrafią równie szybko z niego zniknąć. Nie robię tutaj z siebie jakiejś ofiary losu, porzuconej jak ranny zajączek w lesie ale to jest niepojęte. Spędzając kiedyś ze sobą każdą wolną chwile nie łatwo później zmienić całkowicie swój plan dnia. Może tak musiało być, może taka wola Boga. Tak czy inaczej, są jeszcze wspaniałe osoby dzięki którym uśmiech pojawia się na twarzy!!! :)

A tak w ogóle, odbiegając od tych smętów powyżej to ostatni tydzień był chyba najpiękniejszym. Nie dość, że w słonecznym i upalnym Egipcie to jeszcze z osobą dla której mogłabym poświęcić wszystko. Teraz mogę powiedzieć, ze mam swoje szczęście, znalazłam je i jestem przekonana, ze nie oddam go nikomu. 

Oglądając ostatnio ten filmik na YT - sama zadałam sobie później takie pytanie. Nie znałam odpowiedzi, ale już wiem. Moje marzenie byłoby takie: żeby moje życie się już nie zmieniało, żeby były przy mnie osoby, które mam teraz, żeby być tak szczęśliwym człowiekiem z poczuciem, że jestem kochana i mając to co najważniejsze przy sobie...

Nie obraziłabym się jakby już tak zostało. A jakie jest Twoje marzenie? :)

To słońce mi chyba na dobre nie wyjdzie. Nie moge się skupić na nauce, kiedy za oknem taka piekna pogoda :( Moje nie najlepsze oceny lecą jeszcze bardziej w dół, ups! A chciałam utrzymać albo podnieść się ze średnią. Chyba dobrą opcją byłoby zajrzeć do tych 63 fiszek z niemieckiego, które ładnie się kurzą na stole. Plusem jest jedynie to, że na żadnym innym przedmiocie nie mogą nas zaskoczyć niezapowiedzianą kartkóweczką, czy też pytaniem. Kochana dyrektorka uszczęśliwiła nas dniem bez pytania, jak miło!


Nawiązując do pewnego wydarzenia, które miało miejsce i w sumie to jeszcze sie wlecze za mną i moimi znajomymi to nie rozumiem jak można być tak strasznie dziecinnym. Polecam wszystkim brać odpowiedzialność za swoje czyny, czy też słowa i nie udawać czegoś, co tak naprawdę nie ma miejsca. Troche rozumu i dojrzałości.

Piękny weekend mamy kochani! Może nie pod względem pogody, która nie jest tak piękna jak w środę czy też czwartek,  ale zdecydowanie pod względem wydarzeń i miłego towarzystwa.  Wczorajszy urodzinowy grill u Agaty z dziewczynami, no i rzecz jasna dzisiejszy ze znajomymi przypomina o tym, ze wakacje zbliżają się do mnie mega  wieelkimi krokami :) Bo przecież jeszcze tylko około 2 miesiące szkoły! Aż wielki uśmiech pojawia mi się na twarzy - wspaniale!!!! 

big comeback

Kaszuby są piękne zimą! Polecam wszystkim, bo jest to coś naprawdę wartego zobaczenia o tej porze roku. Wróciłam z trzy dniowego tripu z moja, jak się okazało, prze prze cudowna klasą!! Chyba nigdy nie byłam tak zadowolona z jakiegokolwiek klasowego wyjazdu. Jednak coś a la "obóz przetrwania" nas mega zintegrowało i przybliżyło do siebie - tak mi się chociaż wydaje.  Nie zamieniłabym tych moich głupiutkich gangsterów na nikogo innego... 

A ja na razie umieram na ból WSZYSTKIEGO :/ Aż do tego stopnia, że nie mogłam wstać z łóżka, porażka!  Nabiegałam się tam chyba na całe życie. 

pewnej miłości historia

Ona leży na ziemi, płacze, zalała się łzami,
On wie że się nie zmieni raczej poniżała za nic,
nie mogą ciągle żyć z tymi wrzaskami,
W końcu trzeba przeciąć nić,
On trzaska drzwiami.
Na dworze szklana pogoda płynące maskuje łzy,
Boże po co ta przeszkoda? Codziennie czuję wstyd!
Ona widzi we mnie wroga,
podłym gestem rani,
Ja tak bardzo ją kocham przecież nie jestem ze stali,
butelka w jego dłoni to nie żadne antidotum,
 ukochana dzwoni

just stranger

   Trzeci miesiąc 2013 mija tak szybko jak dwa poprzednie, a ja nie zmieniłam niczego, co chciałam zmienić. Jutro czeka mnie cholernie męczący dzień w szkole, lecz nie robię nic by sobie troszkę ułatwić tę męczarnie. Mam dużo czasu, całą niedziele, którą chciałam poświęcić na język polski, a dokładniej renesans ale najzwyczajniej w świecie nie mam na to ani trochę ochoty. Irytuje mnie mój tok myślenia "po co zaczynać, przecież i tak nic z tego nie zrozumiesz". MOŻE WARTO SPRÓBOWAĆ?! Potrzebuje lata, ciepłych dni, każdej minuty spędzonej w gronie przyjaciół, cudownych wieczorów przy piwie. Zero zmartwień, jedynie problem co robić żeby zostały cudowne wspomnienia. Wytrzymam, przetrwam, dam rade. No bo kto, jak nie ja? A teraz czas zabrać się za coś bardziej pożyteczniejszego niż wypisywanie swoich żali na blogspocie. Znając życie, a co gorsze znając siebie skończę na graniu w gry na facebook'u. Życzę sobie powodzenia dziś, jutro i zawsze. 

chciałabym być trzy metry nad niebem

Uwielbiam to uczucie kiedy myślę, że coś jest w zasięgu ręki i, że z taką śmieszną łatwością mogę to mieć. Aż nagle wszystko pryska.. Bo co? Bo coś im nie pasuje. Bo to, bo tamto, bo śramto. Kocham ich, ale czasem najzwyczainiej nie rozumiem. Mam poczucie, że mi ufają, że rozumieją, ze potrafią wysłuchać i podać jakieś SENSOWNE argumenty jak skończe swój monolog. Ale nie.. co słysze? Jak zawsze to samo "BO NIE". 

Nie powiem, że nie jest mi smutno. Jest. Tymbardziej, że dopada mnie jesienna deprecha. Czuje to po kościach. 

"Nagle dzieje się coś...
Coś się uruchamia... i w tym momencie wiesz że coś się zmieni...
I w tym momencie zdajesz sobie sprawę że wszystko zdarza się tylko raz...
Następnie okazuje się że to wszystko zdarza się tylko jeden raz, i że nigdy więcej nie poczujesz tego samego.
ze już nigdy nie będziesz trzy metry ponad niebem."

***

Znów poniedziałek. A ja.. ja od poniedziałku do piątku gubię się w tym całym trybie. Nie wiem od czego zacząć, na czym skończyć. Co jest zbędne, a co powinno być priorytetem. W efekcie kończę zanim zacznę. Irytujące. Nie nauczyłam się jak motywować w sobie chęć do tego wszystkiego. Czekam aż samo przyjdzie? Możliwe. Na razie unikam konsekwencji - choć prędzej czy później wszystko posypie się tak nagle i przytłoczy tak bardzo, że resztki czegokolwiek wygasną.  

I hear the birds on the summer breeze, 

I drive fast I am alone in the night

Been trying hard not to get in trouble,
but I I've got a war in my mind
uwielbiam...

chyba coś mi się pomyliło..

http://www.youtube.com/watch?v=hhaeXCUfKJA

Bluza, dresy, laptop na kolanach i stuakam w tą nieszczęsną klawiaturę. Nie wiem czemu, po co i z jakiego powodu zawitałam znów na blogspocie. Może to z powodu nudy? A może tylko dlatego żeby zająć czas wszystkim, ale nie fizyką, która grzecznie leży na stoliku i czeka cierpliwie aż do niej zajże? Tak, druga opcja to chyba ta przyczyna. Teraz tylko zebrać siły i nauczyć sie tego jak naszybciej, by mieć z głowy. No ale who cares! 

Od dłuższego czasu mam potrzebe wyrzucania(?) z siebie wszystkich myśli i emocji jakie we mnie siedzą i wertują moją głowe nie dając spokoju. Sporo się ostatnio dzieje w moim życiu. Jestem ciekawa jak się to wszystko potoczy. Będzie happy end czy też może sad end :)). Patrząc optymistycznym okiem, sądze, że jak na tę chwilę wszystko zmierza ku dobremu, przynajmniej z mojej perspektywy.  Obym sie nie myliła, bo serio się zawiode, a tego bardzo, ale to bardzo nie chce. Odbiegając, prosze Bozie żeby piątek wypalił, żebym była w stanie zostać i jak najlepiej zacząć upragniony weekend! Męczący jest tryb życia "byle do piątku", ech!
Trzymajcie się, xxx 

black&white